Hugleiðingar handa tangóurum á leið í Buenos Aires:

Mynd: Bryggjutangó við Rio de la Göte (Gautelfur við Röda sten)

1.

Dollarar og bólusettning gegn brjálæði

Verður maður virkilega að taka með sér dollara? spurði ég Daniel hálfargentínskan tangóara og tangókennara frá Lundi.
- Ekkert nema seðla, stoppa þeim inná sig, mittisveski inná  sér, feluveski, eitt undir nærbuxurnar, annað um hálsinn?
- Jusses, maður verður eins og uppstoppaður bjáni, hvernig á að ferðast þannig?
- Ekki veit ég, svaraði Daniel og lá við mér þætti hann illkvittinn þegar hann bætti við flissandi: Það er þess vegna sem ég fer ekki til Argentínu í ár.
Ég sá fyrir mér á þessu stigi málsins að ég yrði hreyfihömluð af peningaseðlum.
Ekki vissi ég þá hve lítið fer í rauninni fyrir þeim US dollurum sem þurfti til að komast af sex til átta vikur í Argentínu.
Daníel Carlson sem á móðir í Argentínu birtist óvænt á milongu (=tangódansleik) á Oceanen í Gautaborg á þeim tíma sem ég var búin að festa mér flugmiða til Buenos Aires en var enn efins um hvernig ég ætti að haga mér. Ég var búinn að hitta systur hans Jessicu í Kaupmannahöfn og hún bar Buenos Airesbúum vel söguna sagði en sagði að allir í hennar fjölskyldu hefðu einhverntíma lennt í því að vera rændir.
-En annars eru allir elskulegir, ég fell alltaf fljótt inní andrúmsloftið, finn bara jákvæða strauma.
En Jessica er eitt með spænskunnni, móðurmálinu sínu og er hálfpartin heima hjá sér í Buenos Aires.

     Í sömu Kaupmannahafnarferð hitti ég argentínara á flótta undan kreppunni. Þeir voru af dönskum ættum í leit að forfeðrum sínum. Einn sem átti danskan afa og var frá minni borg nokkur hundruð kílometrum sunnar en Buenos Aires sagðist ekki myndi vilja vera túristi í Buenos Aires núna. Nehei! Og hvað átti hann við? Evrópskur túristi eða argentínskur túristi og hvernig þurfti maður svo að haga sér til að vera nokkurnveginn viss um að vera lamin rænd eða drepin?
- OK þú ert kannski survivor og þá lifirðu af, þá hefurðu tilfinningu fyrir hvar þér er óhætt og hvar ekki.
Ég ákvað að festa þetta í mér, muna að vera vakandi fyrir eigin tilfinningum á ókunnum slóðum, vera sú sem bjargar sér: "Survivor".
 
Þetta var í janúarlok 2002 og atburðirnir á Plaza de Mayo í desember 2001 búnir að koma Argentínu í heimsfréttir sem gáfu hugmynd um svart ástand. Óánægja almennings með stjórnarfarið kom fram í mótmælagöngum seigari en svo að glæpalögga gæti drepið niður mótmælin með því að skjóta niður einstaklinga. Fátækt hafði aukist til muna á þrem undanförnum árum, atvinnuleysi vaxið meðaltekjur minnkað (um 11% per capita), bilið milli fátækra og ríkra aukist. Staða forsetans Fernando de la Rúa var vonlaus og völd hans höfðu dvínað alvarlega eftir  kosningarnar í október 2001 þegar peronistíska stjórnarandstaðan enn á ný varð sterkasta politíska aflið í Argentínu. Fernando de la Rúa gengdi enn forsetasembætti "svarta fimmtudaginn" eins og 20. desember 2001 nefndist eftir að fólk, sem í mótmælaskyni barði taktinn fyrir utan rósrauða húsið forsetans á Plaza de Mayo, var skotið til bana. Hann þótti bera ábyrgð á skothríð lögreglunnar og morðum á Plaza de Mayo (og víðar), neyddist til að segja af sér og var látinn í stofufangelsi. Daginn áður hafði fjármálaráðherra Domingo Cavallo sagt af sér. Í desember tóku þrír forsetar við embættinu og jafnmargir sögðu af sér (Ramón Puerta, Adolfo Rodríguez Saá og Eduardo Camaño), og 1. janúar 2002 var það perónistinn Eduardo Duhalde sem tók við embættinu.

Þar sem bankarnir virtust hafa óljóst hlutverk og takmarkaða þjónustu, pesóinn á góðri leið með að verða fullkomlega "frjáls" og gengisfellingar í vændum, þá var manni ráðlagt að koma með dollara til að skipta eftir þörfum, auk þess sem sumir tóku ekki annað en USA dollara af túristum t.d. mörg gistiheimili og svo alþjóðlega tangóhátíðin CITA (Congreso Internacional de Tango Argentino).
Mér fannst það semsagt undarleg tilhugsun að ferðast með fullt af seðlum á mér, í stað ferðatékka eða bara Vísa. Hinsvegar var búið að segja mér að ekki væri hægt að fá dollara í sjálfsölum í Buenos Aires, til þess þyrfti maður að ferðast til Urugúæ, sem kostaði í sjálfu sér 100 dollara með bátnum(!!). Það sagði mér Ricarda, þýsk kona sem hafði opnað tangóhotel í villunni sem hún leigði í Palermo og vildi ekki annað en dollara uppí leigu.

**

Eftir á að hyggja: einsog það var mikið búið að hræða mig og tala um ránshættu og aukna glæpi vegna aukinnar fátæktar ... þá varð ég undrandi yfir hve góðir straumar voru víðast hvar og fólk svo dæmalaust kurteist og elskulegt að það var fyrst þegar ég kom til baka til Svíþjóðar að ég fékk kúltúrsjokk...var ekki lengur vön hranalegri framkomu.

Áður en ég fór reyndi ég að komast að því hvort ég þyrfti að bólusetja mig við einhverju og byrjaði hjá sendiráðinu Argentínska og fékk svarið að það væru engar farsóttir í Argentínu nema brjálæði. Við því var ekki til bóluefni.  Í heilbrigðiskerfinu fékk ég önnur svör og var ráðlagt eitthvað þrennt, (Hepatitis A, Polio, Teanus...) gula, lömunarveiki og stífkrampi minnir mig  þótt ég ætlaði ekkert út í frumskóginn.

 
2.
 
Að komast leiðar sinnar órændur og læra að greina mannabústaði frá gangstéttum handa allmennum vegfarendum.

Mér var ráðlagt að taka Manuel Tienda Leon af flugvellinum og in í bæ. Það var auðvelt að koma auga á afgreiðslu þeirra þegar ég kom út með farangurinn og svo kom í ljós að fyrirtækið var bæði með strætó (fyrst stóran og svo annan lítinn sem keyrði fólki á hina og þessa gististaði) og leigubíla á nokkuð skikkanlegu verði. Ég gerði það af skömmum mínum að taka strætó og fékk dágott hringsól í fleiri klukkutíma (!) þar til ég var orðin ein í rúgbrauðinu (minibuss). Þegar bílstjórinn stoppaði á götunni Alberti í Congresohverfinu og fullyrti að við værum fyrir utan númer 216 þá sá ég hvorki númerið né dyrnar. En þær voru þarna, bara dálítið mjóar og enginn dyravörður í húsinu hans Júlío Mendez, danskennarans sem ég bjó hjá fyrstu vikuna. (Hann tók 15 dollara á dag fyrir einstaklingsherbergi, en 300 á mánuði á þessum tíma. febrúar, mars, apríl 2002).

Í Buenos Aires er fremur auðvelt að rata m.a. vegna þess hve langar göturnar eru og af því þær eru ekkert að skipta um nafn einhverstaðar á sér miðjum... heldur heita það sama útá enda þótt um fleiri bæjarleiðir sé að ræða (ég veit ekki hve Corrientes er löng en kannski svona álíka og frá Vatnsdalshólum og út fyrir Giljá og jafnvel útá Ós já kannski 15-20 kílómetrar). Lengdin gerir það að verkum að t.d.enginn leigubílstjóri (Nema Jorge og aðrir sem sem þekkja helstu Milongustaðina) skilur hvert maður er að fara þótt nefnt sé númer, hann vill vita hvað næsta þvergata heitir, fá nafn á horni þ. e.a.s. tveim götum, og ekki númer til að byrja með, og þetta er bara hægt að sjá á þeim kortum þar sem númerin eru merkt inná. Flestar götur eru einstefnuakstursgötur, og því flóknara að keyra en auðveldara að komast yfir þær gangandi.
     Varðandi leigubíla, þá var ég ofurvarkár í byrjun, tók aldrei taxa á götunni, en gerðist svo áræðnari og stoppaði bíla en aldrei aðra en þá sem voru merktir radiotaxi og aldrei þá sem stoppuðu af fyrrabragði í von um mig sem viðskiptavin. Það var ráð sem hin reynda Beatréce frá Þýskalandi kenndi mér þegar við bjuggum í báðar í húsi Mendezfólksins og gengum saman heim að næturþeli. Maður reynir gjarna að eiga samleið með öðrum tangóurum, kannski sérstaklega ef maður annars er einn á ferð (og ekki helmingurinn af pari) ef ekki er um mikla útúrdúra að ræða. Þegar ég bjó innan Congrecosvæðisins fannst mér ég ekkert óöruggari á gangi heldur en í bíl, gekk á milongurnar í nágrenninu (m.a. El Beso!) og aftur heim á hvaða tíma sólarhrings sem var. Ég gerði mér að sjálfsögðu far um að forðast dimmar götur, vera ekki ögrandi heldur eins neutral i klæðaburði og ég gat (t.d. í gamalli flístreyju eða peysu utanyfir mig frekar en áberandi dýrri yfirhöfn) með dansskóna og aðrar nauðsynjar í bakpoka og ekki flaggandi fínu veski, heldur með aurana (= dagpeninginn) í sakleysislegri axlartuðru og til öryggis með bæði seðil -nokkra pesoa - og adressuna mína í gönguskónum (!) þannig að ég kæmist "heim" þótt ég yrði svo óheppin að vera rænd og jafnvel þótt ég missti minnið af einhverjum ástæðum. Ég var ég aldrei rænd en missti minnið einu sinni að næturlagi og þá var gott að geta gáð í skóinn!! En ég fann að viss svæði eru agressívari en önnur. Við Plaza del Congreso var eitt þannig svæði, nálægt strætóstoppistöð. Þar var svefnstaður fjölda fólks á gangstéttinni undir þakbrún stórra skrifstofubygginga. Ætli maður ekki að gefa manneskjunum pening er auðvitað argasti dónaskapur að þvælast um á þeirra hvíldarstað. Mér varð á að ganga of nálægt mjög seint eitt kvöldið eftir að farið var að kólna örlítið í veðri. Fyrst sinnti ég ekki konunni sem kallaði á mig, og þegar hún kom æðandi til mín með skammaryrðum og sjálfsagt hótunum (sem ég ekki skildi) og hvort sem hún var nú vopnuð eða ekki þá sá ég það ráð vænst að hrifsa upp fyrsta besta seðil sem ég festi hendur á í töskunni minni og gefa henni (ekki smápeninga eins og um "venjulegan" bettlara væri að ræða).

Í San Telmó var ég óörugg með að vera á gangi einsömul eftir miðnætti. En hver og einn held ég finni sína aðferð við að forðast óþægilegar uppákomur. Og alveg rétt, gullhringana mína skildi ég eftir heima í Svíþjóð og sá ekki eftir því, það gefur öryggi að vera ekki með hluti sem í versta falli gætu kostað mann lífið. GSM síma sem við notum í Evrópu er auðvelt að skilja eftir því þeir virka yfirleitt ekki í Argentínu, þar er annað kerfi. Hinsvegar ef maður vill og þarf þá er hægt að leigja síma þar. (Hef enga reynslu af því.).
 
Inni á milongunum virtist í lagi að skilja veski eftir á borði, rétt eins og í Evrópu eða þá oní bakpokanum sem maður tróð undir borð eða stól.
Flestar milongurnar eru hinsvegar í umhverfi þar sem er gáfulegt að hafa augun hjá sér, hvort sem þær eru í San Telmó, Congreso eða Palermó og þegar maður stígur út úr leigubíl er er ekki óalgengt að einhver opni dyrnar utanfrá og vilji fá smá þóknun fyrir.
Niño Bien við Humberto 1, 1462 skamt frá járnbrautarstöðinni var þó eini staðurinn sem mér var blátt áfram skipað (af heimafólki) að taka leigubíl á alveg upp að dyrum. Einn leigubílstjórinn auglýsir sig  sem Taxi Milonguero og hann heitir Jorge og er með símanúmer 155179 -3987,  mjög ljúfur náungi og vanur að sækja og flytja tangófólk á flugvöllinn (kostaði 20 -25 pesóa í fyrra og hefur sjálfsagt hækkað) en hefur þann "galla" að selja sína heimabrenndu tangógeisladiska, með góðu lagavali en lélegum hljóm/upptökugæðum.

Annars má bjarga sér langt með metró á daginn og rútum frameftir nóttu.
Og þar fyrir utan að gá hvar maður gengur!!!ekki bara vegna hinna heimilislausu heldur útaf því hve gangstéttirnar eru holóttar. Það mun vera útaf því að húseigendur sjá sjálfir um stéttirnar fyrir framan sín hús og ekki borgin sem slík svo um leið og maður stígur yfir í hverfi ríkari húseigenda eins og í Barrio Norte og Recoleta er allt annað mál að ganga og allt annar hljómur í götunum en í hrörlegri hverfum með sinn sögulega sjarma og nútíma fátækt (t.d. San Telmo og La Boca).
Annað sem er mikilvægt að muna: það er alls ekki sjálfsagt að klósettpappír sé til afnota eða sölu þar sem maður ferðast sem tangóari og því gáfulegt að hafa rúlluna í bakpokanum frá byrjun.

3.

Þjóðverjinn á þakinu eða: Dagarnir taldir í Milongum

"Á hverju kvöldi er minnst ein milonga sem þú VERÐUR að fara á".
Sá sem fyrst upplýsti mig um þetta var Þjóðverji að nafni Jochen sem ég hitti úti á þaki á húsinu sem ég bjó í fyrstu vikuna við Alberto á Congresssvæðinu. Hann var með alla vikuna á hreinu og í mars 2002 var uppskriftin þessi:

Á mánudögum/ lunes fer maður á Canning
[Salón Canning við Scalabrini Ortiz nr.1331 (y Cabrera) í Palermo, organisator Omar Viola sími 4342 494] með bæjarins besta eða næstbesta dansgólf og oft með skemmtilega kennslu og æfingatíma áður en milongan hefst. Yfirleitt er auglýst hver kennir t.d. í  blaðinu Social Tango eða á heimasíðunni hjá "Parakultural" www.abctango.com.ar/parakultural
sjálf var ég svo heppin að lenda hjá Natalia Games og Gabriel Angió (áður en þau ruku í Evrópuferðalag!).

Á þriðjudögum/martes er það La Catedral, adr: Sarmiento 4006 (y Medrano)
Einskonar "neðanjarðarstaður" bæði skítugur og skrautlegur...sjón er sögu ríkari og manni er ráðlagt að spara bestu skóna sína því gólfið er ójafnt. (Sami umsjónamaður og á Canning.).
Á þriðjudögum var lika annar möguleiki í tísku: nefnilega að fara á "Kossinn" strax uppúr átta þ.e.El Beso við Riobamba 416 og síðan einhverntíma fyrir eða um miðnætti á Porteño y Bailarín (Hafnarbúann og dansarann) þá nýopnaður staður við sömu götu Riobamba nr 345 (sími 43726080). Á El Beso er milongerostíllinn í hávegum hafður (Maður (=konan/fylgjandinn) þarf að vera tilbúin að dansa það nálægt að maður getur ekki snúið uppá sig, þ.e. getur ekki snúið mjöðmunum í aðra átt en brjóstið snýr sem þýðir að allar fallegu átturnar/ochos eru útilokaðar og verður að breyta í einskonar krossspor, nokkuð sem maður annars forðast í áttum (krosssporið kemur hinsvegar af sjálfu sér fyrir fylgjandann ef hún einbeitir sér að því að snúa tánum alltaf að stjórnadanum!!! ).
     "Milonguerostíllinn" er það sem gildir hjá flestum miðaldra Buenos Aires tangóurum/milongueros og á síðdegismilongum eins og Confitería Ideal við Suipacha nr. 384 (uppi á annari hæð) sem mér fannst ævintýri að koma á en erfittt að dansa á, þar hefði ég ekki klárað mig án þess að laga mig að milongerostílnum, svokallaða. Susana Miller er sá kennari sem er þekktust fyrir að hafa analýserað/greint þennan dansstíl og er með eigin skóla sem kennir hann.(Ég er reyndar efins um að hvað hún sjálf kallar stílinn!!!). Oft heldur hún eða hennar fólk "La Academia" námskeið í El Beso húsnæðinu við Riobamba nr. 416 á annarri hæð eða "1 piso" sem vísar til næstu hæðar fyrir ofan jarðhæð. "Milongueróstílnum" tilheyra oft mjög hefðbundnar umgengisvenjur, sem þið verðið kannski hvað best vör við með heimsókn á Confitería Ideal: Ef þið ætlið EKKI að dansa fyrst og fremst eða eingöngu við hvort annað, er öruggast að setjast hvort við sitt borðið!!!  (=Herrar sér og Dömur sér).

Hafnarbúinn/Porteño ... fannst mér skemmtilegur með frábærri blöndu af fólki á ólíkum aldri og með ólíka stíla, tvö dansgólf og bæjarins besti plötusnúður! Að vísu kom ég þangað aðeins einu sinni og það var á þriðjudegi í byrjun apríl.
Riobamba með bæði el Beso og Porteño y Bailarin er mjög miðsvæðis á Congreso svæðinu og Confiteria Ideal á Suipacha er líka miðsvæðis rétt hinumeginn við Av 9 de Julio (heimsins breiðustu breiðgötu að sögn hafnarbúanna) nálægt Óbelískunni (Obelisco á Plaza de la República, táknrænt mannvirki f rá 1936 þegar 400 ár voru síðan Spánverjar settust upphaflega að á Rio de la Plata-svæðinu).

Á miðvikudögum/ miercoles var oft fjölmennt á La Nacional við Alsina 1465 einnig mjög nálægt Plaza del Congreso, einkum þegar húshljómsveitin lék og ungur og upprennandi "Gardell" birtist á sviðinu og söng og sjarmeraði...

Á fimmtudögum/jueves var Niño Bien við Humberto Uno (eða Prima)  nr 1462 (nálægt Járnbrautarstöðinni) af mörgum talinn bestur/vinsælastur og gólfið þar er alltaf gott, trúlega best ásamt Canninggólfinu. Svo er kampavínglas eða annar drykkur innifalinn í aðgöngumiðanum og stemmingin öll getur verið undarlega gamaldags, vel að merkja ef ekki er alþjóðleg tangóhátíð í gangi með fólki sem ruglast í reglunum og svo öllum tangóstjörnum borgarinnar samankomunum.

Á föstudögum/viernes var Canning aftur í gildi og á laugardagum/sábados var um marga staði að velja:
La Calecsita lá fyrir utan miðbæjinn (og fyrir utan Palermó held ég líka) var haldin undir berum himni, milonga í umsjá Júlío Mendez og er aðeins opin á sumrin og þegar veður leyfir adr. Cdr. Rivadavia 1350/ sími 47445187. Ég fór aldrei þangað heldur skellti ég mér á El Beso á laugardagskvöldi eftir El Arrangue á svipuðum slóðum adr.  B. Mitre 1759.
El Arrangue er síðdegismilonga sem ég var bara í meðalagi hrifin af, þótt gólfið væri auðveldara að dansa á en steingólfið á La Ideal, þá fannst mér eitthvað dimmra yfir þeim stað nema stundirnar þegar ég skemmti mér með Carlitos Albornoz, sem er rúmlega níræður tangóprofessor með englahár.
Ég komst fljótt að því að unga fólkið fer á La viruta á laugardögum adr. Armenia nr. 1366 (held það tilheyri gömlu Palermó). Sami staður getur heitið ólíkum nöfnum La Estrella er önnur milonga á nákvæmlega sama stað og La Viruta, en aðra daga. Hér var dansað til kl. sex á sunnudagsmorgnum og þá farið í morgunkaffi með hálfmánum í nágrenninnu. Þetta er einskonar tangódiskotek og margir duglegir dansarar mæta þegar líður á nóttina að því er virtist og meðalaldurinn öllu lægri en á áðurnefndum stöðum. Mér fannst gaman að koma þangað en forðaðist staðinn síðan af þeirri persónulegu ástæðu að ég á erfitt með að dansa á steingólfi. Nokkuð sem ég fann meira fyrir útaf hvað ég var dugleg að ganga flesta daga eða löt að læra á metró og strætó, nokkuð sem maður kemst síður upp með búandi í Palermó býst ég við.
Hó!! Mikilvægt atriði: Maður kvartar aldrei yfir gólfum í Buenos Aires, bara sleppir því að dansa á því sem ekki hentar manni.

Á sunnudögum/domingos var stundum farið á Milongu í San Telmo: TORCUATO TASSO á Defensa 1575 sem er einskonar menningarklúbbur þar sem hljómsveitir spila stundum, þar heyrði ég t.d. hina frábæru  Color Tango í fyrsta sinn og gott ef það var ekki á föstudegi. En eins og víðar var furðulega ólíkt publikum eftir því hvaða dagur var og ekki heldur hægt að ganga að neinu alveg vísu. Tangóhátíðin CITA setti sinn svip á tangólífið og ákvað hvaða staðir voru "in" þá vikuna svo það var bara að fylgjast með.

          Að talsvert var til í línunni sem Jochen kynnti fyrir mér, kom meðal annars fram í að ég sá bæði plötusnúðinn Mario Orlando og sömu vingjarnlegu konuna á snirtingunni (að selja klósettpappír og aðrar nauðsynjar) á mánudögum á Canning, miðvikudögum
La Nacional, fimmtudögum Niño Bien, föstudögum Canning s.frv. Mario var raunar líka á Confitería Ideal síðdegis á föstudögum, sem virtust "réttu" dagarnir að koma koma við á síðdegismilongunni.

Ég held Canning hafi verði sá staður sem ég skemmti mér best á og svo á Niño Bien þegar CITA fólkið var þar (bæði Opnunar og Lokahófið fór þar fram) og fimmtudaginn áður en hátíðin byrjaði, því þá voru gestir farnir að svífa að frá Japan, Bandaríkjunum og Evrópu. Heimafólk og ekki-hátíðargestir fengu að koma inn á Milongur hátíðarinnar á lægra verði þegar leið á kvöldin og sýningardansinn var búinn.
Hefði ég uppgötvað Porteño y Bailarin fyrr hefði hann trúlega orðið annar uppáhaldsstaður.
Tasso fannst mér frábær staður að koma á til að horfa og hlusta og hitta fólk, hvort sem þar voru stjörnur að sýna eða heimafólk úr hverfinu að hittast, lyfta sér upp og dansa þreytulegum fótum fólks sem auðséð var að aldrei höfðu spanderað í privat Tangótíma.
Annar staður í San Telmo sem ég kom á oftar en einu sinni var Dandy  við Piedras nr 936 (y Estados Unidos) og þar var bæði gott dansgólf og betri loftræsting en víðast hvar. Fínt að líta þar við og anda, kannski síðdegis ef opið er, spyrjast fyrir eða eitthvað...því alltaf lágu þar frammi nýjustu upplýsingablöðin, el tangauta, Social Tango og fleiri. Ég bjó um tíma við sama horn en áttaði mig aldrei á hvaða kvöld voru "réttu kvöldin", en eins og á öðrum stöðum ef vinsælir dansarar eða eða aðrir skemmtikraftar voru á plakatinu þá hafði það áhrif á aðsókn.

Sunderland er þekkt laugardagsmilonga í körfuboltahöll langt fyrir utan miðborgina og þangað var gaman að koma einu sinni, enda sýndu Osvaldo Zotto og fleiri frábærir dansarar það kvöld. Og þar með hef ég nefnt flesta staði sem ég sótti, nema El Sotano við Peron 1372, sem mig grunar að búið sé að leggja niður. Það voru þrjú pör sem ráku þann stað, einn aðal kennarinn minn Fernando Galera og konan hans Vilma Vega (þau verða meðal kennara á CITA 2003) og líka  Mariana Flores og Eduardo Cappusí, sem ég einnig tók prívattíma hjá. Veit ekki alveg hvað hefur gerst...

Ég hef nefnt staði sem ég hef reynslu af og sem eru allir vel þekktir, svo er aragrúi af milongum sem ég hef ekki nefnt.

Góð Tangósíða í Buenos Aires:
bæði á ensku og spænsku gerð af yfirvöldum í tangóborginni. m.a. milongur með nafni á hverfum og dögum og hvaða strætó eða subte/neðanjarðarlest er hægt að taka! sjá undir venues/venue
http://www.tangodata.com.ar/  

Þar má finna upplýsingar ekki bara um dansstaði og kennara en um áhugaverða staði (Gardell safnið) svo sem söfn og bókabúðir og plötubúðir og hvernig má komast þangað.

©kristín bjarnadóttir&hagan

 

P.S. megnið af þessum upplýsingartexta varð upphaflega til sem bréf til Bryndísar og Hany, dansara og tangókennara í Reykjavík - sjá www.tango.is -sem ásamt nokkrum tangódansandi nemendum sínum voru á leið í pílagrímsferð til Argentínu snemma árs 2003.