Tja, al meer dan twee-en-een-half jaar verblijf ik in Noorwegen. Voornamelijk de liefde houdt me natuurlijk hier, maar na een tijdje begin ik zelf ook iets te ver-noorsen en van dit land te houden. Helaas spreek ik nog geen perfect Noors, maar ik versta onderhand wel het meeste. Noren zijn rustig, behalve als ze drinken. Ze zijn vriendelijk maar niet erg toegankelijk. Het land is schitterend en voor buiten-activiteiten is het fantastisch.
Noorwegen is inderdaad wel een duur land. Waar ik de meeste moeite mee heb zijn de prijzen in de supermarkt. Je betaalt met gemak twee keer zoveel als in Nederland en het aanbod is zeer beperkt. De rest van de prijzen valt eigenlijk wel mee al schieten de huizenprijzen hier nu in de lucht. Het laatste zorgt er dan ook voor dat ik nog even wacht met het kopen van een huis, zeker nu ook de rente stijgt. Dit betekent dat het nog altijd voelt alsof ik nog niet helemaal ben geemigreerd. Geen idee of en wanneer ik terug zou kunnen komen naar Nederland, het bevalt me nog steeds prima in ieder geval.
Een jaar in Noorwegen (16-05-2005)
Iets langer dan een jaar geleden bracht mijn moeder me naar de luchthaven van Rotterdam. Ik had de tranen in mijn ogen staan, want om de een of andere reden had ik het gevoel dat dit avontuur wel eens langer zou kunnen gaan duren dan het beoogde halfjaar en dat bleek ook zo te zijn. De website is nu toch al een tijdje niet meer bijgewerkt. In de eerste plaats kwam dit door een defect aan mijn digitale camera. Dit heb ik opgelost door gewoon een nieuwe te kopen. Ten tweede maak je na een jaar gewoon minder dingen mee dan in het begin, je begint in te burgeren.
Inmiddels mag ik me op het werk teamleider noemen, heb ik een vriendin en kan ik de Noorse krant begrijpen.
Na een jaar kan men toch wel stellen dat je een cultuur goed leert kennen. De Noorse cultuur komt echter nog altijd overeen met mijn eerste indrukken. Ze hebben hier veel te besteden. Dit doen de Noren het liefst aan alcohol. Ondanks de maatregelen van de overheid (accijnzen, gereguleerde alcoholverkoop) zuipen de Noren er lustig op los, geen schaamte maar louter status levert dit op bij de medeburgers.
Gelukkig heb ik de gave om me makkelijk aan te passen aan nieuwe culturen!
Structuur is de cultuur (01-07-2004)
Voor de Noren is het zeer belangrijk om structuur te hebben. Afwijken van een vast stramien is dan ook niet mogelijk. Het maakt ze namelijk onzeker.
Dit alles heeft zeker zijn voordelen. Als buitenlander profiteer ik in het verkeer bijvoorbeeld van het feit dat alle Noren zich netjes aan de regels houden. Na een korte analyse van de stoplichten in Oslo en het gedrag van de Noren lukt het me om twee keer zo snel als een Noor van punt A naar B te crossen.
In ons huis hebben we ons ook te houden aan een opgelegde structuur. Ik ben eigenlijk nummer 3. Dus dat betekent koelkast nummer 3; keukenkast nummer 3; badkamer 1-4; badkamerkastje nummer 3; tandenborstelhouder nummer 3; postvakje nummer 3; schoenenrek nummer 3; en uiteraard kamer nummer 3. De huisbaas heeft me er dan ook al verschillende keren op gewezen dat ik alle nummer 5-en in beslag heb genomen en dat ik in de verkeerde badkamer douche (5-8), hoe weet hij dat trouwens?. Ik heb hem verteld dat de aarde hier hoogst waarschijnlijk niet aan ten onder zal gaan. Aan zijn gezicht te lezen was hij een andere mening toegedaan.
Het vervelende van deze doorgeslagen structuur behoefte is dat het weinig ruimte voor flexibiliteit geeft (tenzij de Noren dit van tevoren hebben gepland). Ik ervaar dit op mijn werk, maar het zit tevens vastgeroest in de hele cultuur. Als toerist valt het niet direct op, maar met mijn huisgenoten lachen we ons kapot en wie weet volgt er binnenkort een nieuwe anekdote of een vaste rubriek over dit verschijnsel.
Olav
